سایه

هنوز دلهای بی پناهمان زمستانی است

                                                     و آسمان چشمهایمان هنوز بارانی است!

چقدر انتظار کشیدیم!

چقدر انتظار کشیدیم تا شبهای سیاه و سرد جای خود را به روزهای روشن دادند و

چه غمبار و طولانی بود روزهای سردی که در یک چشم به هم زدن به شب منتهی می شد!

                                                          ***

کنار پنجره ای که به سمت آبی آسمان گشوده می شود٬

                                                                               در انتظار طلوع بهار ٬

 عبور کاروان ثانیه ها را به تماشا نشسته ایم

                                                                 و

                                                                  هنوز دلهای بی پناهمان زمستانی است!

چگونه می توان به شب امید بست

                                           که خود چراغ خویش را به راه باد می نهد!؟